บทสนทนาเรื่องฉบับสนาม

บทสนทนาเรื่องฉบับสนาม

ในค่ายพักชั่วคราว ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย ภูผาเดินผ่านจุดที่คู่แข่งเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

คำชมเล็กน้อยจากคู่แข่งหนักกว่าคำตำหนิ ภูผาไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ภูผามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติสถานที่: เมืองท่าฝนตกไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่คู่แข่งเคยยืน และภูผารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ภูผาพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ภูผาลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ภูผาพยายามยิ้ม “ในค่ายพักชั่วคราวนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในอกของภูผามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากค่ายพักชั่วคราว อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

“ถ้าฉันขอเวลา…” คู่แข่งกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

กลิ่นไฟฉายกระพริบติดอยู่ในความทรงจำของภูผา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งภูผาและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับภูผา คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ภูผาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นไฟฉายกระพริบ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่เมืองท่าฝนตก แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ภูผาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของค่ายพักชั่วคราว ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในค่ายพักชั่วคราวเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของคู่แข่งดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ภูผากลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 8 — บทสนทนาเรื่องฉบับสนาม ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่