ตอนที่ 10 · 
Liora
เสียงนักเรียนคุยกันดังอยู่รอบตัว
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียน
ภาคินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้
เขามองมือของตัวเอง
ไม่มีบาดแผล
ไม่มีเลือด
ไม่มีแหวน
ไม่มีโทรศัพท์ที่เต็มไปด้วยข้อความปริศนา
ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิม
เหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน
“นายเป็นอะไร?”
เสียงข้าง ๆ ดังขึ้น
ภาคินค่อย ๆ หันไป
เรย์ในวัยสิบแปดปีกำลังมองเขา
ใบหน้าที่ยังไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวด
รอยยิ้มที่เขาเคยเห็นนับครั้งไม่ถ้วน
ภาคินแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่
“เรย์…”
อีกฝ่ายขมวดคิ้ว
“นายรู้ชื่อฉันได้ยังไง?”
ภาคินชะงัก
ถูกแล้ว
นี่คือจุดเริ่มต้น
ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้จักกัน
ยังไม่มีความทรงจำ
ยังไม่มีคำสัญญา
และยังไม่มีวงจรเจ็ดครั้ง
“เรา…เคยเจอกัน”
เรย์หัวเราะ
“ฉันจำไม่ได้”
“ไม่เป็นไร”
ภาคินยิ้มทั้งน้ำตา
“เดี๋ยวนายก็จำได้”
เสียงกริ่งดังขึ้น
นักเรียนทยอยออกจากห้อง
เรย์ยังนั่งอยู่
“นายชื่ออะไร?”
“ภาคิน”
“เราอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“วันนี้”
“แล้วนายรู้จักฉันได้ยังไง?”
ภาคินเงียบไป
เขาจะบอกความจริงได้อย่างไร?
ว่าคนตรงหน้าเคยเป็นคนรักของเขา
เคยฆ่าเขาเจ็ดครั้ง
และเคยตามหาเขามาตลอดเจ็ดปี
เรย์มองเขาอย่างสงสัย
“นายแปลกดีนะ”
“รู้ตัว”
“แต่ฉันชอบ”
ภาคินชะงัก
หัวใจเต้นแรงทันที
ประโยคนี้…
เหมือนเดิม
เหมือนครั้งแรกที่เรย์พูดกับเขา
แต่คราวนี้ไม่มีวงจร
ไม่มีการทดลอง
ไม่มีใครอยู่เบื้องหลัง
อย่างน้อย…
เขาหวังว่าจะเป็นแบบนั้น
หลังเลิกเรียน
ภาคินเดินตามเรย์ออกจากโรงเรียน
“นายตามฉันมาทำไม?”
“ไม่ได้ตาม”
“งั้นเดินมาทางเดียวกัน?”
“ใช่”
“บ้านนายอยู่ทางไหน?”
ภาคินชี้ไปอีกทาง
“ทางนั้น”
เรย์หัวเราะ
“แล้วจะเดินตามฉันทำไม?”
ภาคินตอบไม่ได้
เพราะเขาแค่อยากอยู่ใกล้คนที่คิดว่าจะไม่ได้เจออีกแล้ว
เรย์หยุดเดิน
“ภาคิน”
“หืม?”
“นายรู้จักฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”
ภาคินมองเขา
“มากกว่าที่นายคิด”
เรย์เงียบไปครู่หนึ่ง
“งั้นตอบคำถามฉัน”
“อะไร?”
“ฉันชอบกินอะไร?”
ภาคินตอบทันที
“กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล”
เรย์เบิกตา
“ถูก”
“นายไม่ชอบฝน”
“ถูก”
“เวลานายเครียด นายจะจับข้อมือตัวเอง”
เรย์มองมือของตัวเองทันที
เขากำลังจับข้อมือจริง ๆ
“นายกลัวที่แคบ”
“…”
“แล้วนายไม่เคยบอกใคร”
เรย์นิ่ง
“นายรู้ได้ยังไง?”
ภาคินยิ้ม
“บอกแล้วไง”
เขาพูดเบา ๆ
“ฉันรู้จักนายมากกว่าที่นายคิด”
เรย์มองเขาอยู่นาน
ก่อนพูดว่า
“ฉันเริ่มเชื่อนายแล้ว”
คืนนั้น
ภาคินกลับถึงบ้าน
เขารีบเปิดคอมพิวเตอร์
ลองค้นชื่อ The Observer
ไม่มีข้อมูล
ค้นโรงพยาบาลเก่า
ไม่มี
ค้นชื่อคิรัน
พบเพียงข้อมูลของชายที่เสียชีวิตเมื่อเจ็ดปีก่อน
ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม
แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ…
โฟลเดอร์หนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
LOOP 00
ภาคินนิ่ง
เขาไม่ได้สร้างมัน
และในครั้งนี้…
ไม่มีใครควรมีมัน
ภาคินเปิดไฟล์
มีวิดีโอเพียงไฟล์เดียว
เขากดเล่น
ภาพปรากฏขึ้น
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากล้อง
ใบหน้าถูกปิดด้วยเงามืด
เสียงนั้นดังขึ้น
“ถ้าคุณกำลังดูวิดีโอนี้ แสดงว่าคุณกลับมาถึงจุดเริ่มต้นแล้ว”
ภาคินตัวแข็ง
เสียงนั้นคือ…
The Observer
“แต่มีบางอย่างผิดพลาด”
ภาพกระตุก
“ครั้งนี้คุณจำทุกอย่างได้เร็วกว่าที่คาด”
ภาคินกำหมัด
“และนั่นหมายความว่า…”
หน้าจอขึ้นข้อความ
LOOP 00 — UNSTABLE
เสียงนั้นพูดต่อ
“คุณไม่ได้กลับมาเพื่อเปลี่ยนอดีต”
“คุณกลับมาเพื่อสร้างอดีตใหม่”
วิดีโอหยุด
หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำ
แล้วข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น
“อย่าไว้ใจเรย์”
ภาคินมองข้อความนั้น
เขาไม่ได้กลัว
กลับรู้สึกโกรธ
“ฉันจะไม่ทำตามแกอีกแล้ว”
ทันใดนั้น…
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ก๊อก
ก๊อก
ก๊อก
ภาคินเดินไปเปิด
เรย์ยืนอยู่หน้าประตู
ในมือมีถุงกาแฟ
“ฉันซื้อมาให้”
ภาคินมองแก้วในมือ
กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล
“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบ?”
เรย์ยิ้ม
“ฉันไม่รู้”
“แล้วซื้อมาให้ทำไม?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
เรย์ยื่นแก้วให้
“แค่รู้สึกว่า นายต้องชอบ”
ภาคินรับแก้ว
หัวใจเต้นแรง
ความรู้สึกนี้…
เขาเคยสัมผัสมันมาแล้วเจ็ดครั้ง
แต่ครั้งนี้มันแตกต่าง
เพราะไม่มีความทรงจำของเรย์มาบังคับ
เขาเลือกเอง
“เรย์”
“หืม?”
“ถ้าวันหนึ่งนายรู้ว่าเราสองคนเคยรักกันมาก่อน…”
เรย์ยิ้ม
“ฉันก็คงรักนายอีกครั้ง”
ภาคินนิ่ง
“นายไม่กลัวเหรอ?”
“กลัวอะไร?”
“ถ้าความรักของเราทำให้ใครสักคนต้องตาย”
เรย์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“งั้นเราก็หาวิธีไม่ให้ใครตาย”
คำตอบนั้นเรียบง่าย
แต่ทำให้ภาคินน้ำตาคลอ
เพราะตลอดเจ็ดครั้งที่ผ่านมา…
พวกเขาเอาแต่พยายามช่วยกัน
แต่ไม่เคยคิดจะช่วยทั้งคู่
ครั้งนี้จะไม่เหมือนเดิม
คืนนั้น เวลา 23:59 น.
ภาคินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
เขากำลังจะปิดเครื่อง
แต่หน้าจอกลับเปิดขึ้นเอง
ข้อความใหม่ปรากฏ
“คุณคิดว่าคุณเปลี่ยนอนาคตได้แล้ว?”
ภาคินจ้องมัน
ข้อความถัดไปปรากฏ
“ลองถามเรย์ดูสิว่า เมื่อเจ็ดปีก่อนเขาอยู่ที่ไหน”
ภาคินชะงัก
เจ็ดปีก่อน…
เรย์ควรยังเป็นนักเรียนอยู่
ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมด
แต่ถ้า The Observer พูดจริง…
บางอย่างกำลังถูกซ่อนอยู่
โทรศัพท์ดังขึ้น
เรย์โทรมา
“ภาคิน”
“ว่าไง?”
“นายอยู่บ้านหรือเปล่า?”
“อยู่”
“ดี”
เสียงของเรย์แปลกไป
“เพราะฉันเพิ่งเจออะไรบางอย่าง”
“อะไร?”
เรย์เงียบไป
ก่อนพูด
“รูปถ่ายของเรา”
ภาคินขมวดคิ้ว
“รูปอะไร?”
“รูปที่ถ่ายเมื่อเจ็ดปีก่อน”
ภาคินตัวแข็ง
“นายอยู่ที่ไหน?”
“สถานีรถไฟ”
เสียงฝนดังอยู่ปลายสาย
“เรย์ อย่าไปไหน”
“ฉันไม่ได้ไป”
“งั้นนายอยู่ไหน?”
เรย์ตอบเบา ๆ
“ฉันอยู่ที่สถานีตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน”
ภาคินลุกขึ้นทันที
“นายไปที่นั่นทำไม?”
“ฉันไม่รู้”
“แล้วรูปอยู่ไหน?”
“ในมือฉัน”
“ส่งรูปมา”
เรย์เงียบ
ก่อนส่งรูปเข้ามา
ภาคินเปิดดู
เป็นรูปของเด็กผู้ชายสองคนยืนอยู่หน้าสถานี
คนหนึ่งคือเขา
อีกคนคือเรย์
แต่วันที่ใต้รูปเขียนว่า…
21 สิงหาคม 2019
ภาคินหน้าซีด
เพราะตอนนี้…
พวกเขายังอยู่ในปีที่เร็วกว่านั้นหลายปี
รูปนี้ไม่ควรมีอยู่
และที่น่ากลัวที่สุดคือ…
ด้านหลังเด็กทั้งสองคน
มีชายคนหนึ่งยืนอยู่
สวมเสื้อคลุมสีดำ
ใบหน้ามองตรงมายังกล้อง
ภาคินซูมภาพ
หัวใจหยุดเต้น
ชายคนนั้นคือ…
ตัวเขาเอง
และด้านล่างของรูปมีข้อความเขียนด้วยลายมือว่า
“ครั้งที่ศูนย์ — เรย์ไม่ใช่คนที่ต้องตาย”
ภาคินเงยหน้าขึ้น
เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า…
ศัตรูที่แท้จริงอาจไม่ใช่ The Observer
แต่อาจเป็น
“ภาคินอีกคน” ที่อยู่ในอดีต
ความคิดเห็น
0