ตอนที่ 2 · 
Liora
ภาคินอ่านข้อความนั้นซ้ำเป็นครั้งที่สิบ
“อย่าจูบเขาอีกเป็นครั้งที่สอง”
ประโยคสั้น ๆ แต่กลับทำให้ห้องทั้งห้องเย็นเยียบขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เขากดโทรกลับอีกครั้ง
หมายเลขเดิม
ไม่สามารถติดต่อได้
ครั้งที่สาม
เหมือนเดิม
ภาคินโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง ก่อนเดินไปเปิดม่าน
แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาเต็มห้อง
กรุงเทพฯ ยังคงวุ่นวายเหมือนทุกวัน
รถติด
เสียงแตร
ผู้คนเดินบนทางเท้า
ไม่มีอะไรผิดปกติ
มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่า…
วันนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง
ภาคินหยิบปฏิทินบนโต๊ะขึ้นมา
21 สิงหาคม
เขาจำได้ว่าคืนนี้เวลา 21:17 น. เขาจะพบเรย์ที่บริษัท
พวกเขาจะทะเลาะกัน
เรย์จะถามเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน
เขาจะพยายามหนี
และสุดท้าย…
พวกเขาจะจูบกัน
จากนั้นเขาจะตื่นขึ้นมาในวันนี้
“หนึ่งวัน”
ภาคินพึมพำ
“ย้อนกลับมาหนึ่งวัน”
เขาหยิบปากกาขึ้นมาแล้วเขียนลงบนกระดาษ
กฎข้อที่ 1 — จูบกับเรย์ = ย้อนเวลากลับ 24 ชั่วโมง
เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเขียนต่อ
กฎข้อที่ 2 — ฉันยังจำทุกอย่างได้
และด้านล่างสุด
กฎข้อที่ 3 — ไม่รู้ว่ามีครั้งต่อไปหรือไม่
ภาคินมองข้อความทั้งสามข้อ
แล้วขีดเส้นใต้คำว่า ไม่รู้
เพราะนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
เขาไม่รู้ว่าการย้อนเวลามีขีดจำกัดหรือไม่
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความ
และไม่รู้ว่าทำไมข้อความนั้นถึงรู้เรื่องจูบของเขากับเรย์
ที่สำคัญที่สุด…
เขาไม่รู้ว่าเมื่อเจ็ดปีก่อนเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เวลา 12:40 น.
ภาคินนั่งอยู่ในร้านกาแฟชั้นล่างของอาคารสำนักงาน
เขาพยายามใช้ชีวิตตามปกติ
แต่ทำไม่ได้
ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ เขาจะสะดุ้ง
ทุกครั้งที่เห็นคนเดินผ่าน เขาจะเผลอมองหาเรย์
จนกระทั่งเวลา 12:43 น.
โทรศัพท์สั่น
เรย์
ภาคินมองชื่อบนหน้าจออยู่นาน ก่อนกดรับ
“ว่าไง”
“นายอยู่ไหน?”
“บริษัท”
“กินข้าวหรือยัง?”
ภาคินเงียบไป
คำถามธรรมดา ๆ กลับทำให้หัวใจเขาหนักขึ้นมาอย่างประหลาด
เมื่อคืน…
ก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น
เรย์ก็ถามเขาแบบนี้
แต่เขาจำไม่ได้ว่าในวันแรก เรย์เคยถามหรือไม่
หรือเพราะเขาเคยผ่านวันนี้มาแล้ว ทุกอย่างจึงเริ่มเปลี่ยนไป?
“ภาคิน?”
“ยัง”
“งั้นรอฉัน”
“เรย์”
“หืม?”
“คืนนี้ไม่ต้องมาหาฉัน”
ปลายสายเงียบ
“ทำไม?”
“มีเรื่องต้องจัดการ”
“เรื่องอะไร?”
“เรื่องส่วนตัว”
“นายกำลังหลบฉัน”
“ไม่ได้หลบ”
“โกหก”
ภาคินหลับตา
ตรงเกินไป
เหมือนเดิมทุกอย่าง
“ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องเดิมเกิดขึ้นอีก”
ประโยคหลุดออกไปโดยไม่ทันคิด
ปลายสายเงียบสนิท
“เรื่องเดิม?”
ภาคินชะงัก
เขาเกือบลืมไปว่า…
สำหรับเรย์ นี่คือครั้งแรก
“ไม่มีอะไร”
“ภาคิน”
เสียงเรย์จริงจังขึ้น
“เมื่อคืนฉันฝันแปลก ๆ”
หัวใจของภาคินกระตุก
“ฝันอะไร?”
“ฝันว่านายยืนอยู่ตรงหน้าฉัน”
“แล้ว?”
“ฉันจำไม่ได้ว่าเราคุยอะไรกัน”
เรย์เว้นช่วง
“แต่ฉันจำได้ว่าเราจูบกัน”
ภาคินกำโทรศัพท์แน่น
“เป็นไปไม่ได้”
“ฉันก็คิดว่าเป็นความฝัน”
“…”
“แต่พอตื่นมา ฉันกลับรู้สึกเหมือนริมฝีปากยังมีสัมผัสของนายอยู่”
ภาคินพูดอะไรไม่ออก
เรย์หัวเราะเบา ๆ
“แปลกใช่ไหม?”
“มาก”
“งั้นคืนนี้เจอกัน”
“เรย์ ฉันบอกว่า—”
“ถ้านายไม่อยากเจอ ฉันจะไปหาเอง”
สายถูกตัด
ภาคินนั่งนิ่ง
เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่า…
บางอย่างกำลังเปลี่ยนไป
21:05 น.
ภาคินกลับมาที่บริษัทก่อนเวลา
เขานั่งอยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง
บนโต๊ะมีนาฬิกาเรือนหนึ่ง
21:10
21:11
21:12
เขาจำได้ว่าเมื่อวาน…
เรย์มาถึงตอน 21:17
ภาคินจ้องประตู
21:13
21:14
21:15
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ไม่มีข้อความ
21:16
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอก
ภาคินลุกขึ้นทันที
มือของเขากำแน่น
21:17
ประตูเปิดออก
เรย์เดินเข้ามา
เหมือนเมื่อคืน
เสื้อเชิ้ตสีขาว
ผมสีดำ
ดวงตาคู่เดิม
แต่ครั้งนี้…
เรย์ไม่ได้พูดอะไร
เขาเพียงมองภาคินนิ่ง ๆ
“ทำไมมองฉันแบบนั้น?”
ภาคินถาม
เรย์ไม่ตอบ
กลับเดินเข้ามาใกล้
ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
จนหยุดอยู่ตรงหน้า
“ฉันรู้สึกว่าเราเคยอยู่ตรงนี้”
ภาคินตัวแข็ง
“นายจำได้?”
“ไม่ทั้งหมด”
เรย์ยกมือแตะขมับตัวเอง
“แต่มีบางอย่างเหมือนภาพซ้อน”
เขาหลับตา
“ฝนตก”
ภาคินนิ่ง
“นายยืนอยู่ตรงนั้น”
เรย์ชี้ไปที่โต๊ะ
“ฉันพูดอะไรบางอย่างกับนาย”
เขาขมวดคิ้ว
“แล้วเราก็…”
เรย์หยุด
ดวงตาค่อย ๆ เปิดขึ้น
“จูบกัน”
ภาคินถอยหลังหนึ่งก้าว
“อย่า”
“ทำไม?”
“เพราะถ้าเราจูบกัน—”
เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น
ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน
หน้าจอของภาคินสว่างขึ้น
หมายเลขไม่ทราบชื่อ
ข้อความใหม่
“เหลือเวลาอีก 3 นาที”
ภาคินหน้าซีด
ข้อความที่สองปรากฏขึ้นทันที
“ถ้าจูบกันอีกครั้ง เขาจะลืมหนึ่งเรื่องเกี่ยวกับนาย”
เรย์เห็นข้อความนั้นด้วย
“ใครส่ง?”
“ไม่รู้”
“แล้วมันหมายความว่าอะไร?”
ภาคินไม่ตอบ
เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้ว
การย้อนเวลากลับไป 24 ชั่วโมง…
อาจไม่ได้ฟรี
ครั้งแรกเขาเสียเพียงหนึ่งวัน
แต่ครั้งที่สอง…
เขาอาจเสียความทรงจำของเรย์
“ภาคิน”
เรย์เรียก
“มองฉัน”
ภาคินเงยหน้า
“นายกำลังกลัวอะไร?”
“ฉันกลัวว่านายจะลืมฉัน”
เรย์นิ่งไป
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ถ้าฉันลืมจริง ๆ”
เขาก้าวเข้ามาใกล้
“นายก็ทำให้ฉันตกหลุมรักใหม่อีกครั้งสิ”
ภาคินมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“นายพูดง่ายเกินไป”
“เพราะฉันไม่เคยคิดว่าการรักนายเป็นเรื่องยาก”
สามนาทีผ่านไป
21:20
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่มีเสียงเตือน
ไม่มีแสงประหลาด
ไม่มีการย้อนเวลา
ภาคินถอนหายใจ
“เห็นไหม”
เรย์ยิ้ม
“บางทีข้อความนั่นอาจโกหก”
แล้วเขาก็โน้มตัวเข้ามา
ภาคินรู้ว่าเขาควรถอย
แต่ครั้งนี้…
เขาไม่ถอย
ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกันอีกครั้ง
ทันทีที่สัมผัสเกิดขึ้น
เสียงนาฬิกาบนผนังหยุดเดิน
เข็มวินาทีค้างอยู่ที่เลขสิบสอง
อากาศรอบตัวเหมือนถูกดึงออกไป
เรย์ผละออกช้า ๆ
ดวงตาของเขาว่างเปล่า
“นาย…”
ภาคินจับแขนเขา
“เรย์?”
อีกฝ่ายมองหน้าเขา
นิ่ง
สงสัย
เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า
“ขอโทษนะ”
เรย์ขมวดคิ้ว
“เราเคยรู้จักกันเหรอ?”
ภาคินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแหลก
และในวินาทีนั้นเอง
โทรศัพท์ของเขาก็สั่นอีกครั้ง
ข้อความใหม่ปรากฏบนหน้าจอ
“กฎข้อแรกเริ่มทำงานแล้ว”
ตามด้วยข้อความอีกหนึ่งบรรทัด
“แต่ความทรงจำที่หายไป…ไม่ใช่ของเขา”
ภาคินมองข้อความนั้นด้วยมือที่สั่น
ก่อนเงยหน้ากลับไปมองเรย์
เพราะถ้าความทรงจำที่หายไปไม่ใช่ของเรย์…
นั่นหมายความว่า
คนที่กำลังจะลืมความจริงทั้งหมด อาจเป็นเขาเอง
ความคิดเห็น
0