ตอนที่ 5 · 
Liora
ฝนเริ่มตกอีกครั้งตอนสิบโมงเช้า
ภาคินยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาตัวเองโดยไม่รู้ว่าควรเชื่ออะไรอีกแล้ว
เจ็ดครั้ง
เขากับเรย์เคยย้อนเวลากลับมาแล้วเจ็ดครั้ง
แต่ไม่มีใครจำได้
หรืออย่างน้อย…
เขาคิดว่าไม่มีใครจำได้
“ถ้านายยังรักฉัน…นายจะเป็นคนฆ่าฉันเอง”
เสียงของเรย์ในความทรงจำยังวนอยู่ในหัว
ภาคินหันกลับไปมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟา
เรย์กำลังอ่านเอกสารอย่างใจเย็น
ไม่มีท่าทีเหมือนคนที่กำลังซ่อนความลับ
แต่ภาคินกลับรู้สึกว่า…
ยิ่งเรย์ดูปกติเท่าไร เขายิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น
“มองฉันทำไม?”
เรย์ถามโดยไม่เงยหน้า
“ฉันกำลังคิด”
“คิดอะไร?”
“ถ้าฉันฆ่านายจริง ๆ นายจะทำยังไง?”
เรย์หยุดอ่าน
เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“นายจะฆ่าฉัน?”
“ฉันไม่รู้”
“งั้นก็อย่าคิด”
เรย์วางเอกสารลง
“เพราะฉันไม่เชื่อว่านายจะทำแบบนั้น”
“แต่ถ้าฉันเคยทำล่ะ?”
“ฉันก็จะหาคำตอบว่าเพราะอะไร”
ภาคินเงียบ
เรย์เดินเข้ามาหา
“นายกำลังกลัวตัวเอง”
“ใช่”
“งั้นอย่าปล่อยให้ตัวเองอยู่คนเดียว”
ประโยคนั้นทำให้ภาคินใจสั่น
เขาไม่รู้ว่าควรเชื่อเรย์หรือไม่
แต่เขารู้ว่า…
ในตอนนี้ เขาไม่อยากอยู่คนเดียวจริง ๆ
เที่ยงวัน
ทั้งคู่เดินทางไปยังสถานีรถไฟเก่าแห่งหนึ่ง
สถานที่เดียวกับในรูป
สถานีที่เรย์หายไปเมื่อเจ็ดปีก่อน
ภาคินจำได้ว่าเมื่อก่อนสถานีนี้เคยคึกคัก
แต่ปัจจุบันแทบไม่มีคนใช้
ชานชาลาเก่าถูกทิ้งร้าง
ป้ายชื่อสถานีซีดจาง
และนาฬิกาบนผนังหยุดอยู่ที่
21:24
“ทำไมเวลานี้?”
เรย์ถาม
ภาคินส่ายหน้า
“ไม่รู้”
พวกเขาเดินเข้าไปในอาคารเก่า
กลิ่นฝุ่นและความชื้นลอยอยู่ในอากาศ
ภาคินหยิบรูปที่เจอเมื่อคืนออกมา
รูปนั้นถูกถ่ายตรงจุดเดียวกับที่พวกเขายืนอยู่
“ในรูป นายยืนตรงนี้”
“แล้วนายอยู่ตรงไหน?”
ภาคินมองไปรอบ ๆ
“ตรงนั้น”
เขาชี้ไปยังม้านั่งอีกฝั่ง
ทั้งคู่เดินไป
ใต้เก้าอี้มีรอยขีดบางอย่าง
ภาคินก้มลงดู
เป็นตัวเลข
24
“อีกแล้ว…”
เรย์คุกเข่าลงข้าง ๆ
“มีอะไรต่อ?”
ภาคินใช้มือเช็ดฝุ่นออก
ตัวเลขที่ซ่อนอยู่ปรากฏขึ้น
24 — 07 — 21
เรย์ขมวดคิ้ว
“มันหมายถึงอะไร?”
“ไม่รู้”
ภาคินถ่ายรูปเก็บไว้
ทันใดนั้นเสียงประกาศรถไฟก็ดังขึ้น
ทั้งคู่หันไปมองราง
รถไฟขบวนหนึ่งกำลังแล่นผ่านสถานี
ทั้งที่สถานีนี้…
ไม่มีรถไฟผ่านมานานหลายปีแล้ว
ภาคินลุกขึ้นทันที
“เป็นไปไม่ได้”
รถไฟชะลอความเร็ว
ก่อนหยุดนิ่ง
ประตูเปิดออก
ไม่มีผู้โดยสาร
ไม่มีพนักงาน
มีเพียงชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านใน
ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำ
เหมือนคนในกล้องวงจรปิด
เขามองตรงมาที่ภาคิน
ก่อนยกมือขึ้น
ในมือมีบางอย่าง
นาฬิกาพกสีเงิน
ภาคินจำมันได้
เขาเคยเห็นมันในรูป
มันอยู่ในมือของเรย์
ในคืนที่เรย์หายตัวไป
“เรย์…”
ภาคินหันกลับ
แต่เรย์ไม่ได้อยู่ข้างเขา
“เรย์?”
ไม่มีคำตอบ
ภาคินหันกลับไปมองรถไฟ
ชายคนนั้นหายไปแล้ว
ประตูรถไฟปิด
ขบวนรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
“เรย์!”
เขาวิ่งตามไป
แต่สายเกินไป
รถไฟหายไปในอุโมงค์
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้า
เรย์วิ่งเข้ามา
“ภาคิน!”
“เมื่อกี้นายหายไปไหน?”
“ฉันอยู่ข้างนาย”
“ไม่ นายไม่ได้อยู่”
“ฉันอยู่”
ภาคินมองเขา
“ฉันเห็นนายหายไป”
เรย์เงียบ
ก่อนพูดว่า
“ฉันก็เห็นนายหายไปเหมือนกัน”
ภาคินชะงัก
“อะไรนะ?”
“เมื่อกี้ฉันหันไปอีกที นายไม่อยู่”
“แต่ฉันเห็นนายเดินขึ้นรถไฟ”
เรย์หน้าซีด
“ฉันไม่เคยขึ้น”
ทั้งคู่ยืนนิ่ง
และในวินาทีนั้น…
นาฬิกาบนผนังเริ่มเดิน
21:20
21:21
21:22
ทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน
ภาคินมองเรย์
“เวลาเริ่มเปลี่ยนแล้ว”
21:23
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ทั้งสองคนหยิบโทรศัพท์พร้อมกัน
ข้อความเดียวกันปรากฏขึ้น
“ครั้งที่แปดเริ่มต้นแล้ว”
ตามด้วยข้อความใหม่
“เหลือเวลา 24 ชั่วโมง”
ภาคินเงยหน้าขึ้น
“24 ชั่วโมงก่อนอะไร?”
โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
“ก่อนที่หนึ่งในพวกคุณจะตาย”
พวกเขารีบกลับบริษัท
ภาคินพยายามค้นทุกข้อมูลเกี่ยวกับสถานีรถไฟ
แต่ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับรถไฟขบวนเมื่อครู่
ไม่มีตารางเดินรถ
ไม่มีภาพจากกล้อง
ไม่มีแม้แต่สัญญาณว่ารถไฟเคยผ่าน
เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น
“ฉันคิดว่าเราต้องหยุดการย้อนเวลา”
เรย์พูด
“ทำยังไง?”
“ไม่จูบกัน”
ภาคินเงียบ
เรย์มองเขา
“ง่ายที่สุด”
“ถ้ามันง่ายจริง เราคงไม่อยู่ตรงนี้”
เรย์ยิ้มบาง ๆ
“งั้นคืนนี้อย่าอยู่ใกล้ฉัน”
“ทำไม?”
“เพราะฉันไม่ไว้ใจตัวเอง”
ภาคินนิ่ง
“นายกลัวว่าจะจูบฉัน?”
“ฉันกลัวว่าจะทำให้นายหายไป”
“แล้วถ้าฉันไม่อยากหายล่ะ?”
เรย์มองเขานิ่ง ๆ
“ภาคิน”
“ฉันไม่สนใจว่ามันเกิดขึ้นมาแล้วกี่ครั้ง”
ภาคินก้าวเข้าไปใกล้
“ถ้าทุกครั้งที่ผ่านมาเราต้องเสียกันไป…”
เขาหยุดตรงหน้าเรย์
“ครั้งนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้นายไป”
เรย์หลุบตา
“นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นคนแบบไหนในอดีต”
“แต่ฉันรู้ว่านายเป็นใครตอนนี้”
“แล้วถ้าฉันเป็นคนที่ทำให้นายต้องตายล่ะ?”
“ฉันจะหาคำตอบก่อนที่มันจะเกิดขึ้น”
เรย์เงียบ
ก่อนยื่นมือมาจับมือเขา
“งั้นสัญญากับฉัน”
“อะไร?”
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคืนนี้…”
เรย์มองเขาตรง ๆ
“อย่าจูบฉัน”
ภาคินมองมือที่จับกันอยู่
“ตกลง”
23:47 น.
ทั้งคู่แยกกันอยู่คนละห้อง
ภาคินพยายามนั่งทำงาน
แต่เสียงนาฬิกาบนผนังดังชัดเจนเกินไป
ติ๊ก
ติ๊ก
ติ๊ก
23:58
โทรศัพท์สั่น
ข้อความใหม่
“เขาโกหกคุณ”
ภาคินขมวดคิ้ว
ข้อความที่สองตามมา
“เรย์รู้ความจริงทั้งหมด”
23:59
ภาคินลุกขึ้น
เขาเดินไปที่ประตู
ก่อนเปิดออก
ห้องของเรย์อยู่ตรงข้าม
ประตูเปิดอยู่
แต่ข้างในไม่มีใคร
“เรย์?”
ภาคินเดินเข้าไป
บนโต๊ะมีโทรศัพท์วางอยู่
หน้าจอสว่าง
เป็นวิดีโอหนึ่งไฟล์
ชื่อว่า
LOOP_07_FINAL
ภาคินกดเล่น
ภาพในวิดีโอสั่นเล็กน้อย
เป็นภาพจากสถานีรถไฟเมื่อเจ็ดปีก่อน
เรย์ยืนอยู่ตรงหน้า
และภาคินกำลังร้องไห้
เสียงของเรย์ดังขึ้นในวิดีโอ
“ถ้านายยังจำฉันได้ เราจะไม่มีวันหลุดจากวงจรนี้”
ภาคินตัวแข็ง
ในวิดีโอ เรย์ยื่นนาฬิกาพกสีเงินให้เขา
แล้วพูดต่อ
“ครั้งที่แปด…อย่าเชื่อฉัน”
ภาพดับลง
ภาคินมองหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อ
ด้านหลังเขา…
เสียงหนึ่งดังขึ้น
“เห็นแล้วสินะ”
ภาคินหันกลับ
เรย์ยืนอยู่ตรงประตู
สีหน้าไร้รอยยิ้ม
“นายรู้เรื่องทั้งหมด”
เรย์ไม่ตอบ
“นายรู้ว่ามันเกิดขึ้นเจ็ดครั้ง”
ยังคงเงียบ
“นายรู้ว่าเราต้องตาย”
เรย์หลุบตา
“ใช่”
ภาคินรู้สึกเหมือนถูกฟาดเข้าที่กลางอก
“แล้วทำไมไม่บอกฉัน?”
“เพราะนายจะทำเหมือนเดิม”
“ทำอะไร?”
เรย์เงยหน้าขึ้น
ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“รักฉัน”
ภาคินนิ่ง
เรย์เดินเข้ามาใกล้
“ทุกครั้งที่นายจำได้ นายจะพยายามช่วยฉัน”
“แล้ว?”
“แล้วฉันก็ต้องย้อนเวลากลับไป”
“เพราะอะไร?”
เรย์มองเขา
ก่อนตอบเบา ๆ
“เพราะทุกครั้งที่นายกำลังจะตาย…”
เขาหยิบแหวนวงหนึ่งออกจากกระเป๋า
แหวนที่ภาคินจำได้ว่าเคยเป็นของตัวเอง
“คนที่ย้อนเวลาไม่ใช่นาย”
ภาคินเบิกตา
“แต่เป็นฉัน”
ความเงียบปกคลุมทั้งห้อง
แล้วเสียงนาฬิกาก็ดังขึ้น
00:00
เรย์กำมือแน่น
“ครั้งที่แปดเริ่มแล้ว”
ทันใดนั้น…
ภาคินก็จำทุกอย่างได้
ทั้งหมด
ทั้งเจ็ดครั้ง
ทั้งเจ็ดชีวิต
ทั้งเจ็ดครั้งที่เขากับเรย์รักกัน
และทั้งเจ็ดครั้งที่…
เรย์เป็นคนฆ่าเขา
ความคิดเห็น
0