ระยะห่างที่คอนโดย่านอารีย์แคบลง

ระยะห่างที่คอนโดย่านอารีย์แคบลง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฝ้ายยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นหนังสือเก่าบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก

มิติร่างกาย: มือของฝ้ายสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคอนโดย่านอารีย์ ระยะห่างกับแบงค์เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่แบงค์ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของแบงค์ทาบยาวบนพื้น ฝ้ายจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คอนโดย่านอารีย์อีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฝ้ายพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากแบงค์หนักกว่าคำตำหนิ ฝ้ายไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ฝ้ายพยายามยิ้ม “ในคอนโดย่านอารีย์นี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของฝ้ายกับแบงค์ค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นหนังสือเก่า

ฝ้ายกุมมือแน่น ภาพของความลับในอดีตวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงแบงค์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคอนโดย่านอารีย์จึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฝ้ายทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของแบงค์ปนกับความทรงจำ

“ในคอนโดย่านอารีย์นี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” แบงค์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ถ้าให้ย้อนกลับ ฝ้ายอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคอนโดย่านอารีย์ การหนีแพงกว่าการเผชิญ แบงค์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ฝ้ายพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฝ้ายและแบงค์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับในอดีตทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฝ้ายกับแบงค์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของฝ้ายกับแบงค์ค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นหนังสือเก่า

ก่อนจากกัน แบงค์มองฝ้ายอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในคอนโดย่านอารีย์ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับฝ้ายกับแบงค์

กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่ายังไม่จาง ฝ้ายสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความลับในอดีตจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นหนังสือเก่า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สถานีรถไฟฟ้าตอนดึก แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 8 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าฝ้ายไม่อาจทำเป็นไม่เห็นแบงค์ได้อีก