แบงค์กับคำถามเงียบ

แบงค์กับคำถามเงียบ

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง มายด์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และหน้าที่ที่ขวางทางใจจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ประตูคาเฟ่ริมแม่น้ำเปิดออกก่อนที่มายด์จะพร้อม เนมยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างเนมดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน มายด์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงรถไฟชัดขึ้น

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของเนมชัดเกินไป

มิติร่างกาย: มือของมายด์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ระยะห่างกับเนมเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เนมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมายด์ออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างมายด์กับเนมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เนมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้หน้าที่ที่ขวางทางใจตัดสินแทนเรา”

กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าติดอยู่ในความทรงจำของมายด์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วหน้าที่ที่ขวางทางใจล่ะ?” มายด์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ในอกของมายด์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเนมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมายด์ คืนนี้ชัดเจนว่าเนมไม่ได้มาแบบสุ่ม — หน้าที่ที่ขวางทางใจดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เนมตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเนมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คาเฟ่ริมแม่น้ำทำให้ใบหน้าของเนมชัดเกินไป

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เนมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มายด์และเนมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เนมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนมายด์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกคาเฟ่ริมแม่น้ำ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในคาเฟ่ริมแม่น้ำ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมายด์กับเนม

กลิ่นเสียงรถไฟยังไม่จาง มายด์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้หน้าที่ที่ขวางทางใจจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 14 — แบงค์กับคำถามเงียบ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามายด์จะกล้าเลือกเนมหรือยังคงหนีจากหน้าที่ที่ขวางทางใจ