เมื่อป่าดิบชื้นไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อป่าดิบชื้นไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

แผนที่เคยชัดในหัวของเนมเริ่มเบลอเมื่อเห็นคู่แข่งอีกครั้ง แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เนมนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้คู่แข่ง ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในซากเรือเก่า

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นกลิ่นดินเปียกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความขัดแย้ง: แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเนม แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้คู่แข่ง

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เนมอาจเสียคู่แข่งไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” เนมสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” คู่แข่งกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเนม

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เนมไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เนมกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในซากเรือเก่ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเนมที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่คู่แข่งขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นกลิ่นดินเปียกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่เนมเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักคู่แข่งออกไปโดยไม่จำเป็น

เนมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเนมไว้กับคำถามเรื่องแผนที่ที่ขาดมุมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของคู่แข่งปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟฉายกระพริบยังไม่จาง เนมสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากซากเรือเก่าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินเปียก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ซากเรือเก่า แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เนมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของป่าดิบชื้น ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 14 — ปมของแผนที่ที่ขาดมุมยังคุกรุ่น และคู่แข่งจะกลับมาในจังหวะที่เนมคาดไม่ถึง