เมื่อนักล่าเริ่มมีราคา

เมื่อนักล่าเริ่มมีราคา

ประตูค่ายพักชั่วคราวเปิดออกก่อนที่เนมจะพร้อม คู่แข่งยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าแผนที่ที่ขาดมุมเสียอีก

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับคู่แข่งไม่ได้อีกต่อไป เนมลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เนมรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแผนที่ที่ขาดมุมจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของคู่แข่งทาบยาวบนพื้น เนมจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ป่าดิบชื้นอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” คู่แข่งพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเนมออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเนมกับคู่แข่งกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” คู่แข่งก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเรา”

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ค่ายพักชั่วคราวทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ในอกของเนมมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าดิบชื้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

กลิ่นกลิ่นดินเปียกติดอยู่ในความทรงจำของเนม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วแผนที่ที่ขาดมุมล่ะ?” เนมถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเนม คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เนมพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

เนมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ค่ายพักชั่วคราวทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

ในป่าดิบชื้น แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เนมและคู่แข่งยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเนมได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกค่ายพักชั่วคราว ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าดิบชื้น เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเนมกับคู่แข่ง

กลิ่นเสียงแมลงราตรียังไม่จาง เนมสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากค่ายพักชั่วคราวตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินเปียก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ค่ายพักชั่วคราว แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เนมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของป่าดิบชื้น ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 9 — เมื่อนักล่าเริ่มมีราคา ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเนมจะกล้าเลือกคู่แข่งหรือยังคงหนีจากแผนที่ที่ขาดมุม