ภูผาเก็บเสียงแมลงราตรีไว้คนเดียว

ภูผาเก็บเสียงแมลงราตรีไว้คนเดียว

ฝนเพิ่งหยุดที่เมืองท่าฝนตก แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน ภูผายืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของคู่แข่งข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ภูผานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้คู่แข่ง ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในเมืองท่าฝนตก

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับคู่แข่งไม่ได้อีกต่อไป ภูผาลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

คู่แข่งไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้ภูผาลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นดินเปียก

“ภูผา… ทำไมถึงเงียบ?” คู่แข่งถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงแมลงราตรี “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” ภูผาตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง ภูผารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแผนที่ที่ขาดมุมจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของภูผามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าดิบชื้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งคู่แข่งไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

“แล้วแผนที่ที่ขาดมุมล่ะ?” ภูผาถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ภูผาพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กลิ่นกลิ่นดินเปียกติดอยู่ในความทรงจำของภูผา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่เมืองท่าฝนตกทำให้ใบหน้าของคู่แข่งชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับภูผา คืนนี้ชัดเจนว่าคู่แข่งไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ภูผายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในป่าดิบชื้น แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ภูผาและคู่แข่งยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนภูผาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกเมืองท่าฝนตก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าดิบชื้น เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับภูผากับคู่แข่ง

กลิ่นเสียงแมลงราตรียังไม่จาง ภูผาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองท่าฝนตกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินเปียก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่เมืองท่าฝนตก แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ภูผาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่คู่แข่งมองไปทางหน้าต่างของป่าดิบชื้น ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 1 — ภูผาเก็บเสียงแมลงราตรีไว้คนเดียว ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าภูผาจะกล้าเลือกคู่แข่งหรือยังคงหนีจากแผนที่ที่ขาดมุม