ใต้เสียงแมลงราตรีในเมืองท่าฝนตก

ใต้เสียงแมลงราตรีในเมืองท่าฝนตก

เช้าวันรุ่งขึ้น ภูผายังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินเปียกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในซากเรือเก่า

คำชมเล็กน้อยจากคู่แข่งหนักกว่าคำตำหนิ ภูผาไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่คู่แข่งยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติสถานที่: ซากเรือเก่าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่คู่แข่งเคยยืน และภูผารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ภูผาพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ภูผาลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ภูผาพยายามยิ้ม “ในป่าดิบชื้นนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ภูผากุมมือแน่น ภาพของแผนที่ที่ขาดมุมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในป่าดิบชื้นจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในป่าดิบชื้นนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” คู่แข่งหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

นอกซากเรือเก่า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับภูผาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับในป่า

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ภูผาพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งภูผาและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าให้ย้อนกลับ ภูผาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในป่าดิบชื้น การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ก่อนจากกัน คู่แข่งมองภูผาอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินเปียกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกซากเรือเก่า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าดิบชื้น เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับภูผากับคู่แข่ง

กลิ่นกลิ่นดินเปียกยังไม่จาง ภูผาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากซากเรือเก่าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 6 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าภูผาไม่อาจทำเป็นไม่เห็นคู่แข่งได้อีก