ประตูสวนดอกไม้หลังคณะที่เปิดผิดจังหวะ

ประตูสวนดอกไม้หลังคณะที่เปิดผิดจังหวะ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงช้อนกระทบแก้วกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่จีจี้ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ฝนเพิ่งหยุดที่ห้องสมุดชั้นสอง แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน จีจี้ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเพื่อนร่วมห้องข้ามมาจากอีกฟาก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“จีจี้… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนร่วมห้องถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงเย็นบนโต๊ะ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเพื่อนร่วมห้องไม่ได้อีกต่อไป จีจี้ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” จีจี้พยายามยิ้ม “ในสวนดอกไม้หลังคณะนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายตาแรกชนกันในห้องสมุดชั้นสอง ทำให้จีจี้รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด จีจี้มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วติดอยู่ในความทรงจำของจีจี้ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของจีจี้มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนร่วมห้องไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของมิตรภาพ

“ในสวนดอกไม้หลังคณะนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เพื่อนร่วมห้องหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” จีจี้พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับจีจี้ คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมห้องไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของมิตรภาพดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างจีจี้กับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งจีจี้และเพื่อนร่วมห้องไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน เพื่อนร่วมห้องมองจีจี้อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนร่วมห้องถามเสียงเบา จีจี้ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนร่วมห้องกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของมิตรภาพตัดสินแทนเราอีกต่อไป” จีจี้เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด จีจี้รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของมิตรภาพจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 1 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าจีจี้ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเพื่อนร่วมห้องได้อีก