คำสัญญาใต้กลิ่นชาดอกไม้

คำสัญญาใต้กลิ่นชาดอกไม้

แผนที่เคยชัดในหัวของจีจี้เริ่มเบลอเมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องอีกครั้ง คำนิยามของมิตรภาพไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง จีจี้อาจเสียเพื่อนร่วมห้องไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด จีจี้มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน จีจี้จึงพูดสั้นลง ขณะที่เพื่อนร่วมห้องฟังมากขึ้น

“ฉันกลัว” จีจี้สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ จีจี้ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเพื่อนร่วมห้อง

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนร่วมห้องกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของจีจี้มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนร่วมห้องไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของมิตรภาพ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนร่วมห้องกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะติดอยู่ในความทรงจำของจีจี้ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนร่วมห้องจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งจีจี้และเพื่อนร่วมห้องไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับจีจี้ คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมห้องไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของมิตรภาพดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างจีจี้กับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม จีจี้ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่เก่าในซอย แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 16 — คำสัญญาใต้กลิ่นชาดอกไม้ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่