ตารางชีวิตที่หอพักหญิงพังลง

ตารางชีวิตที่หอพักหญิงพังลง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นชาดอกไม้กับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พลอยยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ฝนเพิ่งหยุดที่ห้องสมุดชั้นสอง แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน พลอยยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของอรข้ามมาจากอีกฟาก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“พลอย… ทำไมถึงเงียบ?” อรถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงเย็นบนโต๊ะ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับอรไม่ได้อีกต่อไป พลอยลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พลอยพยายามยิ้ม “ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายตาแรกชนกันในห้องสมุดชั้นสอง ทำให้พลอยรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด พลอยมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของพลอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของพลอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักหญิง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

“ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” อรหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” พลอยพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพลอย คืนนี้ชัดเจนว่าอรไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและอรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน อรมองพลอยอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” อรถามเสียงเบา พลอยตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 1 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าพลอยไม่อาจทำเป็นไม่เห็นอรได้อีก