รอยร้าวจากความกลัวที่จะถูกมอง

รอยร้าวจากความกลัวที่จะถูกมอง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นชาดอกไม้กับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พลอยยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูคาเฟ่เก่าในซอยเปิดออกก่อนที่พลอยจะพร้อม อรยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความกลัวที่จะถูกมองเสียอีก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” อรพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพลอยออกไปจริงๆ

มิติร่างกาย: มือของพลอยสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักหญิง ระยะห่างกับอรเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” อรก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างพลอยกับอรกว้างขึ้นทีละนิ้ว

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง พลอยรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของพลอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของพลอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักหญิง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” อรชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพลอย คืนนี้ชัดเจนว่าอรไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องความกลัวที่จะถูกมองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอรปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่พลอยจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องคนที่เข้าใจโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

พลอยเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อรพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 11 — ปมของความกลัวที่จะถูกมองยังคุกรุ่น และอรจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง