แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต พลอยมองอรในคาเฟ่เก่าในซอย แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ทำให้ลมหายใจสั้นลง

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พลอยอาจเสียอรไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่อรยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติสถานที่: คาเฟ่เก่าในซอยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่อรเคยยืน และพลอยรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” พลอยสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ พลอยลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับอร

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อรกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

พลอยกุมมือแน่น ภาพของความกลัวที่จะถูกมองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอร แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักหญิงจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” อรกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

นอกคาเฟ่เก่าในซอย โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพลอยทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอรปนกับหัวใจที่เหลือ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและอรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าให้ย้อนกลับ พลอยอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักหญิง การหนีแพงกว่าการเผชิญ อรยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พลอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องหัวใจที่เหลือโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

พลอยเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อรพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” อรถามเสียงเบา พลอยตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที พลอยมองอรแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้หัวใจที่เหลือเหมือนเคย

จบตอนที่ 16 — แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่