ใต้กลิ่นชาดอกไม้ในหอพักหญิง

ใต้กลิ่นชาดอกไม้ในหอพักหญิง

ในหอพักหญิง ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย พลอยเดินผ่านจุดที่อรเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พลอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้อร ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในหอพักหญิง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักหญิงทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของพลอยสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักหญิง ระยะห่างกับอรเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

คำชมเล็กน้อยจากอรหนักกว่าคำตำหนิ พลอยไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พลอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พลอยพยายามยิ้ม “ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด พลอยมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของพลอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักหญิง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

“ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” อรหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” อรตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วติดอยู่ในความทรงจำของพลอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักหญิงทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพลอย คืนนี้ชัดเจนว่าอรไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและอรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน อรมองพลอยอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” อรถามเสียงเบา พลอยตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พลอยรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

อรขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนพลอยได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกหอพักหญิง ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักหญิง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพลอยกับอร

จบตอนที่ 5 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าพลอยไม่อาจทำเป็นไม่เห็นอรได้อีก