ตอนที่ 10 · ปากกาเงียบ
แผนสำรองของภูผา
ประตูสะพานคนเดินยามค่ำเปิดออกก่อนที่อรจะพร้อม วินยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าการจากลาโดยไม่บอกลาเสียอีก
นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ อรนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้วิน ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสะพานคนเดินยามค่ำ
ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของอรกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สะพานคนเดินยามค่ำทำให้ใบหน้าของวินชัดเกินไป
มิติความขัดแย้ง: การจากลาโดยไม่บอกลาไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของอร แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้วิน
การจากลาโดยไม่บอกลาไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ
“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” วินพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักอรออกไปจริงๆ
“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” วินก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การจากลาโดยไม่บอกลาตัดสินแทนเรา”
สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด อรมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย
ในอกของอรมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากออฟฟิศสาทร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งวินไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการจากลาโดยไม่บอกลา
“ถ้าฉันขอเวลา…” วินกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”
“งั้นนั่งก่อน” วินชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”
กลิ่นเสียงรถไฟติดอยู่ในความทรงจำของอร แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอรกับวินแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของอรกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สะพานคนเดินยามค่ำทำให้ใบหน้าของวินชัดเกินไป
บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับอร คืนนี้ชัดเจนว่าวินไม่ได้มาแบบสุ่ม — การจากลาโดยไม่บอกลาดึงทั้งคู่มาเจอกัน
ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอรและวินไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการจากลาโดยไม่บอกลาทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น
ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม อรก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี
ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงรถไฟ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สะพานคนเดินยามค่ำ แล้วยังไม่ได้รักษา
จบตอนที่ 10 — แผนสำรองของภูผา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่
ความคิดเห็น
0