คำสัญญาใต้แสงเย็นบนโต๊ะ

คำสัญญาใต้แสงเย็นบนโต๊ะ

แผนที่เคยชัดในหัวของพลอยเริ่มเบลอเมื่อเห็นอรอีกครั้ง การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พลอยอาจเสียอรไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด พลอยมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับอรไม่ได้อีกต่อไป พลอยลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ฉันกลัว” พลอยสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ พลอยลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับอร

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อรกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของพลอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการเลือกที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” อรกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะติดอยู่ในความทรงจำของพลอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและอรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพลอย คืนนี้ชัดเจนว่าอรไม่ได้มาแบบสุ่ม — การเลือกที่จะอยู่ดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พลอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่เก่าในซอย แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พลอยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่อรมองไปทางหน้าต่างของสวนดอกไม้หลังคณะ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 12 — คำสัญญาใต้แสงเย็นบนโต๊ะ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่