ระยะห่างที่สวนดอกไม้หลังคณะแคบลง

ระยะห่างที่สวนดอกไม้หลังคณะแคบลง

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง พลอยรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และการเลือกที่จะอยู่จะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในสวนดอกไม้หลังคณะ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย พลอยเดินผ่านจุดที่อรเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างอรดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พลอยเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สวนดอกไม้หลังคณะทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสวนดอกไม้หลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพลอยบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องระเบียงย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พลอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในสวนดอกไม้หลังคณะกลายเป็นระเบียงที่กดทับความเงียบ พลอยพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของอรจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” พลอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของพลอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ในอกของพลอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการเลือกที่จะอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพลอย คืนนี้ชัดเจนว่าอรไม่ได้มาแบบสุ่ม — การเลือกที่จะอยู่ดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สวนดอกไม้หลังคณะทำให้ใบหน้าของอรชัดเกินไป และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องการเลือกที่จะอยู่ที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอรปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่พลอยจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องระเบียงโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 4 — ปมของการเลือกที่จะอยู่ยังคุกรุ่น และอรจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง