เมื่อสตูดิโอชั้นดาดฟ้าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อสตูดิโอชั้นดาดฟ้าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของมายด์จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของอาร์ม

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต อาร์มมองมายด์ในสนามซ้อมหลังคณะ แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแสงไฟหอพักทำให้ลมหายใจสั้นลง

เก้าอี้ว่างข้างมายด์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน อาร์มเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงไฟหอพักชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของอาร์มบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคนตรงข้ามย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ฉันกลัว” อาร์มสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง อาร์มอาจเสียมายด์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” มายด์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับอาร์มทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมายด์ปนกับคนตรงข้าม

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” อาร์มกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

อาร์มกุมมือแน่น ภาพของคำนิยามของเราวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมายด์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ อาร์มอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ มายด์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มายด์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

อาร์มยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งอาร์มไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของเราที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของมายด์ปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” มายด์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเราอีกต่อไป” อาร์มเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที อาร์มมองมายด์แล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้คนตรงข้ามเหมือนเคย

จบตอนที่ 13 — ปมของคำนิยามของเรายังคุกรุ่น และมายด์จะกลับมาในจังหวะที่อาร์มคาดไม่ถึง