จดหมายที่ถูกพับทิ้งในสนามซ้อมหลังคณะ

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในสนามซ้อมหลังคณะ

แผนที่เคยชัดในหัวของอาร์มเริ่มเบลอเมื่อเห็นมายด์อีกครั้ง คำนิยามของเราไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของอาร์มบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคืนศุกร์ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง อาร์มรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำนิยามของเราจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของมายด์ทาบยาวบนพื้น อาร์มจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าอีก

“ฉันกลัว” อาร์มสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง อาร์มอาจเสียมายด์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” มายด์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในอกของอาร์มมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสตูดิโอชั้นดาดฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมายด์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของเรา

กลิ่นฝนกระทบกระจกติดอยู่ในความทรงจำของอาร์ม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วคำนิยามของเราล่ะ?” อาร์มถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับอาร์ม คืนนี้ชัดเจนว่ามายด์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของเราดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” อาร์มพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

อาร์มยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน อาร์มและมายด์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

มายด์ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนอาร์มได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องซ้อมดนตรี ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับอาร์มกับมายด์

จบตอนที่ 15 — จดหมายที่ถูกพับทิ้งในสนามซ้อมหลังคณะ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าอาร์มจะกล้าเลือกมายด์หรือยังคงหนีจากคำนิยามของเรา