โต๊ะข้างหน้าต่างที่หอพักมหาวิทยาลัย

โต๊ะข้างหน้าต่างที่หอพักมหาวิทยาลัย

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด อาร์มมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย อาร์มเดินผ่านจุดที่มายด์เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างมายด์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน อาร์มเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นผ้าห่มชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับมายด์ไม่ได้อีกต่อไป อาร์มลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“อย่ามองฉันแบบนั้น” อาร์มพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากมายด์หนักกว่าคำตำหนิ อาร์มไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” อาร์มพยายามยิ้ม “ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

กลิ่นกลิ่นซักผ้าติดอยู่ในความทรงจำของอาร์ม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” มายด์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ในอกของอาร์มมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสตูดิโอชั้นดาดฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมายด์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของเรา

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับอาร์ม คืนนี้ชัดเจนว่ามายด์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของเราดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” มายด์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาร์มและมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม อาร์มก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นซักผ้า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องซ้อมดนตรี แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ อาร์มได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่มายด์มองไปทางหน้าต่างของสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 5 — โต๊ะข้างหน้าต่างที่หอพักมหาวิทยาลัย ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่