คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย อาร์มเดินผ่านจุดที่มายด์เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ อาร์มนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้มายด์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่ใต้หอสมุด

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นผ้าห่มเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน อาร์มจึงพูดสั้นลง ขณะที่มายด์ฟังมากขึ้น

คำชมเล็กน้อยจากมายด์หนักกว่าคำตำหนิ อาร์มไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” อาร์มพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” อาร์มพยายามยิ้ม “ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด อาร์มมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของอาร์มมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสตูดิโอชั้นดาดฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมายด์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของเรา

“ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” มายด์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มายด์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

กลิ่นเสียงแอร์ติดอยู่ในความทรงจำของอาร์ม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับอาร์ม ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับอาร์ม คืนนี้ชัดเจนว่ามายด์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของเราดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาร์มและมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน มายด์มองอาร์มอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นผ้าห่มเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” มายด์ถามเสียงเบา อาร์มตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” มายด์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเราอีกต่อไป” อาร์มเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด อาร์มรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของเราจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

มายด์ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนอาร์มได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าอาร์มไม่อาจทำเป็นไม่เห็นมายด์ได้อีก