ปริมฝึกไม่มองเพื่อนสมัยเด็ก

ปริมฝึกไม่มองเพื่อนสมัยเด็ก

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่ปริมยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น ปริมยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในอุโมงค์รถไฟร้าง

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ ปริมจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ปริมพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ปริมจึงพูดสั้นลง ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าฟังมากขึ้น

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ปริมพยายามยิ้ม “ในอุโมงค์รถไฟร้างนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำชมเล็กน้อยจากเจ้าของบ้านเก่าหนักกว่าคำตำหนิ ปริมไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เจ้าของบ้านเก่ายัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกอุโมงค์รถไฟร้าง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับปริมทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าของบ้านเก่าปนกับกระจก

ปริมกุมมือแน่น ภาพของคำเตือนที่ไม่ทันอ่านวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าของบ้านเก่า แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในอุโมงค์รถไฟร้างจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เจ้าของบ้านเก่ากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าของบ้านเก่าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ถ้าให้ย้อนกลับ ปริมอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในอุโมงค์รถไฟร้าง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าของบ้านเก่ายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างปริมกับเจ้าของบ้านเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ ปริมจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งปริมและเจ้าของบ้านเก่าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำเตือนที่ไม่ทันอ่านทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ปริมก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ปริมนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องกระจกโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ปริมเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เจ้าของบ้านเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เจ้าของบ้านเก่าถามเสียงเบา ปริมตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าของบ้านเก่ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำเตือนที่ไม่ทันอ่านตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ปริมเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 5 — ปริมฝึกไม่มองเพื่อนสมัยเด็ก ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่