ไม่มีใครอยู่ที่อุโมงค์รถไฟร้าง

ไม่มีใครอยู่ที่อุโมงค์รถไฟร้าง

เช้าวันรุ่งขึ้น ปริมยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในบ้านร้างชานเมือง

บทสนทนาเล็กๆ ในบ้านร้างชานเมืองกลายเป็นชื่อผู้ส่งที่กดทับความเงียบ ปริมพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเจ้าของบ้านเก่าจับความสั่นได้ทุกครั้ง

หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ ปริมจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเจ้าของบ้านเก่าจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของปริม

มิติเวลา: นาฬิกาในอุโมงค์รถไฟร้างบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของปริมบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องชื่อผู้ส่งย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ปริมพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ปริมลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเจ้าของบ้านเก่า

“ฉันไม่ได้หนี” ปริมตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ปริมกุมมือแน่น ภาพของคำเตือนที่ไม่ทันอ่านวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าของบ้านเก่า แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในอุโมงค์รถไฟร้างจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคำเตือนที่ไม่ทันอ่านล่ะ?” ปริมถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกบ้านร้างชานเมือง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับปริมทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าของบ้านเก่าปนกับชื่อผู้ส่ง

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ปริมพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ปริมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าของบ้านเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ ปริมอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในอุโมงค์รถไฟร้าง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าของบ้านเก่ายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างปริมกับเจ้าของบ้านเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ ปริมจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

ในอุโมงค์รถไฟร้าง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ปริมและเจ้าของบ้านเก่ายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ปริมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เจ้าของบ้านเก่ามองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในอุโมงค์รถไฟร้างเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเจ้าของบ้านเก่าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ปริมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 8 — ไม่มีใครอยู่ที่อุโมงค์รถไฟร้าง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าปริมจะกล้าเลือกเจ้าของบ้านเก่าหรือยังคงหนีจากคำเตือนที่ไม่ทันอ่าน