ใต้เสียงกริ่งโรงเรียนในดาดฟ้าโรงเรียน

ใต้เสียงกริ่งโรงเรียนในดาดฟ้าโรงเรียน

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงหัวเราะในห้องกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เฟิร์นยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เฟิร์นเดินผ่านจุดที่ตั้นเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ดาดฟ้าโรงเรียนทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เฟิร์นพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติร่างกาย: มือของเฟิร์นสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ระยะห่างกับตั้นเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันไม่ได้หนี” เฟิร์นตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในดาดฟ้าโรงเรียนกลายเป็นห้องชมรมที่กดทับความเงียบ เฟิร์นพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของตั้นจับความสั่นได้ทุกครั้ง

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เฟิร์นรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคนที่สามที่รู้ความลับจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องติดอยู่ในความทรงจำของเฟิร์น แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของเฟิร์นมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งตั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคนที่สามที่รู้ความลับ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เฟิร์นกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” ตั้นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเฟิร์น คืนนี้ชัดเจนว่าตั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — คนที่สามที่รู้ความลับดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ดาดฟ้าโรงเรียนทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป

เฟิร์นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเฟิร์นไว้กับคำถามเรื่องคนที่สามที่รู้ความลับที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของตั้นปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เฟิร์นจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เฟิร์นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องห้องชมรมโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 6 — ปมของคนที่สามที่รู้ความลับยังคุกรุ่น และตั้นจะกลับมาในจังหวะที่เฟิร์นคาดไม่ถึง