แพรวมาถึงหอพักหญิง

แพรวมาถึงหอพักหญิง

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้ว แพรวยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากฟ้า คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

มิติร่างกาย: มือของแพรวสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักหญิง ระยะห่างกับฟ้าเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแพรว

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของฟ้าทาบยาวบนพื้น แพรวจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักหญิงอีก

“แพรว… ทำไมถึงเงียบ?” ฟ้าถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงช้อนกระทบแก้ว “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ฟ้าไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้แพรวลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงช้อนกระทบแก้ว

“ฉันไม่ได้หนี” แพรวตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แพรวไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในหอพักหญิงยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแพรวที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แพรวกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่แพรวเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” ฟ้าชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ฟ้าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแพรวไว้กับคำถามเรื่องการเลือกที่จะอยู่ที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของฟ้าปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง แพรวสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากหอพักหญิงตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การเลือกที่จะอยู่จะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 1 — ปมของการเลือกที่จะอยู่ยังคุกรุ่น และฟ้าจะกลับมาในจังหวะที่แพรวคาดไม่ถึง