อาร์มยืนขวางทางเลือก

อาร์มยืนขวางทางเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของนภาเริ่มเบลอเมื่อเห็นภูผาอีกครั้ง ความลับในอดีตไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ นภานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ภูผา ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของนภากับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นเสียงรถไฟดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติอารมณ์: กลิ่นไฟนีออนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน นภาจึงพูดสั้นลง ขณะที่ภูผาฟังมากขึ้น

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง นภาอาจเสียภูผาไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” นภาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ภูผากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของนภา

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า นภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วความลับในอดีตล่ะ?” นภาถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” นภาพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ภูผาขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของนภากับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นเสียงรถไฟดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่นภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักภูผาออกไปโดยไม่จำเป็น

นภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ภูผาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน นภาและภูผายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

นภาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ภูผาพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ภูผาถามเสียงเบา นภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ภูผากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับในอดีตตัดสินแทนเราอีกต่อไป” นภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที นภามองภูผาแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้สายลมเหมือนเคย

จบตอนที่ 13 — อาร์มยืนขวางทางเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่านภาจะกล้าเลือกภูผาหรือยังคงหนีจากความลับในอดีต