คำทักทายที่ไม่ควรยาว

คำทักทายที่ไม่ควรยาว

ฝนเพิ่งหยุดที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน บอยยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของแน็กข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ บอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้แน็ก ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในร้านสะดวกซื้อตีสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของบอย แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้แน็ก

แน็กไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้บอยลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นผ้าห่ม

“บอย… ทำไมถึงเงียบ?” แน็กถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นซักผ้า “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” บอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง บอยรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของบอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสนามซ้อมหลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งแน็กไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” บอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” แน็กชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

กลิ่นกลิ่นผ้าห่มติดอยู่ในความทรงจำของบอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับบอย คืนนี้ชัดเจนว่าแน็กไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

บอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แน็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งบอยไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแน็กปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่บอยจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก บอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องทางกลับโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 1 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และแน็กจะกลับมาในจังหวะที่บอยคาดไม่ถึง