คำสัญญาใต้กลิ่นซักผ้า

คำสัญญาใต้กลิ่นซักผ้า

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด บอยมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แผนที่เคยชัดในหัวของบอยเริ่มเบลอเมื่อเห็นแน็กอีกครั้ง ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างแน็กดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน บอยเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นผ้าห่มชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: ห้องซ้อมดนตรีไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่แน็กเคยยืน และบอยรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” บอยสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง บอยอาจเสียแน็กไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” แน็กกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

กลิ่นแสงไฟหอพักติดอยู่ในความทรงจำของบอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” แน็กกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ในอกของบอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสนามซ้อมหลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งแน็กไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับบอย คืนนี้ชัดเจนว่าแน็กไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” แน็กชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งบอยและแน็กไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม บอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องซ้อมดนตรี แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 11 — คำสัญญาใต้กลิ่นซักผ้า ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่