บอยฝึกไม่มองตั้น

บอยฝึกไม่มองตั้น

ในสนามซ้อมหลังคณะ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย บอยเดินผ่านจุดที่แน็กเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติสถานที่: คาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่แน็กเคยยืน และบอยรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของบอย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของแน็กทาบยาวบนพื้น บอยจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สนามซ้อมหลังคณะอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” บอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในคาเฟ่ใต้หอสมุดกลายเป็นคนตรงข้ามที่กดทับความเงียบ บอยพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของแน็กจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” บอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบSecret Relationshipที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า บอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงบอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่แน็กขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” บอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่บอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักแน็กออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แน็กจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

บอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แน็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งบอยไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแน็กปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง บอยสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่ใต้หอสมุดตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแอร์ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ บอยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่แน็กมองไปทางหน้าต่างของสนามซ้อมหลังคณะ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 5 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และแน็กจะกลับมาในจังหวะที่บอยคาดไม่ถึง