คำสุดท้ายที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า

คำสุดท้ายที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า

อากาศที่ร้านสะดวกซื้อตีสองเย็นกว่าที่พีทจำได้ กลิ่นแสงไฟหอพักลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่กัปตันทีมจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

มิติร่างกาย: มือของพีทสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในร้านสะดวกซื้อตีสอง ระยะห่างกับกัปตันทีมเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของกัปตันทีมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของพีท

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของกัปตันทีมทาบยาวบนพื้น พีทจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ร้านสะดวกซื้อตีสองอีก

“พีท… ทำไมถึงเงียบ?” กัปตันทีมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงไฟหอพัก “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

กัปตันทีมไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้พีทลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงแอร์

“ฉันไม่ได้หนี” พีทตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พีทกุมมือแน่น ภาพของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงกัปตันทีม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในร้านสะดวกซื้อตีสองจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสตูดิโอชั้นดาดฟ้า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของกัปตันทีมปนกับทางกลับ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พีทกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในร้านสะดวกซื้อตีสอง การหนีแพงกว่าการเผชิญ กัปตันทีมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” กัปตันทีมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้กัปตันทีมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพีทไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของกัปตันทีมปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 2 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และกัปตันทีมจะกลับมาในจังหวะที่พีทคาดไม่ถึง