รอยร้าวจากความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

รอยร้าวจากความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นผ้าห่มกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พีทยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูห้องซ้อมดนตรีเปิดออกก่อนที่พีทจะพร้อม กัปตันทีมยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนเสียอีก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นผ้าห่มดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” กัปตันทีมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพีทออกไปจริงๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในร้านสะดวกซื้อตีสองบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพีทบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหัวใจที่เหลือย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” กัปตันทีมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนตัดสินแทนเรา”

ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

เงาของกัปตันทีมเลื่อนผ่านพื้น ทำให้พีทนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในห้องซ้อมดนตรียังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพีทที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่กัปตันทีมขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบSecret Relationshipที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พีทไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” กัปตันทีมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่กัปตันทีมจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่พีทเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักกัปตันทีมออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นผ้าห่มดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พีทก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พีทรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 5 — รอยร้าวจากความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่