ศิษย์พี่กับคำถามเงียบ

ศิษย์พี่กับคำถามเงียบ

ประตูตลาดนัดยุทธจักรเปิดออกก่อนที่เหลียงจะพร้อม นักดาบพเนจรยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าแค้นเลือดเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เหลียงนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้นักดาบพเนจร ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในตลาดนัดยุทธจักร

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ตลาดนัดยุทธจักรทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรชัดเกินไป

มิติสถานที่: ตลาดนัดยุทธจักรไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่นักดาบพเนจรเคยยืน และเหลียงรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

แค้นเลือดไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” นักดาบพเนจรพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเหลียงออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” นักดาบพเนจรก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แค้นเลือดตัดสินแทนเรา”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เหลียงมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของเหลียงมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากตลาดนัดยุทธจักร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักดาบพเนจรไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแค้นเลือด

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” นักดาบพเนจรหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เหลียงพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กลิ่นกลิ่นดินป่าติดอยู่ในความทรงจำของเหลียง แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ตลาดนัดยุทธจักรทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเหลียง คืนนี้ชัดเจนว่านักดาบพเนจรไม่ได้มาแบบสุ่ม — แค้นเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเหลียงและนักดาบพเนจรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน นักดาบพเนจรมองเหลียงอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นหมอกเช้าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” นักดาบพเนจรถามเสียงเบา เหลียงตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” นักดาบพเนจรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แค้นเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เหลียงเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เหลียงรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ แค้นเลือดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 13 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเหลียงไม่อาจทำเป็นไม่เห็นนักดาบพเนจรได้อีก