เมื่อตลาดนัดยุทธจักรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อตลาดนัดยุทธจักรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

แผนที่เคยชัดในหัวของเหลียงเริ่มเบลอเมื่อเห็นนักดาบพเนจรอีกครั้ง แค้นเลือดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นดินป่าเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เหลียงจึงพูดสั้นลง ขณะที่นักดาบพเนจรฟังมากขึ้น

เงาของนักดาบพเนจรเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เหลียงนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของนักดาบพเนจรทาบยาวบนพื้น เหลียงจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ตลาดนัดยุทธจักรอีก

“ฉันกลัว” เหลียงสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เหลียงอาจเสียนักดาบพเนจรไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” นักดาบพเนจรกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นกลิ่นดินป่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบWandering Bladeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เหลียงไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในสำนักบนเขายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเหลียงที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่นักดาบพเนจรขยับเข้ามา

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” นักดาบพเนจรหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่เหลียงเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักนักดาบพเนจรออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” นักดาบพเนจรตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเหลียงและนักดาบพเนจรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นกลิ่นดินป่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน นักดาบพเนจรมองเหลียงอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินป่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เหลียงกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เหลียงจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 17 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเหลียงไม่อาจทำเป็นไม่เห็นนักดาบพเนจรได้อีก