ก่อนพายุจะสงบที่ตลาดนัดยุทธจักร

ก่อนพายุจะสงบที่ตลาดนัดยุทธจักร

เงาของนักดาบพเนจรเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เหลียงนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น เหลียงเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของนักดาบพเนจร พร้อมกันในครั้งเดียว

เก้าอี้ว่างข้างนักดาบพเนจรดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เหลียงเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นดินป่าชัดขึ้น

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นเสียงดาบกระทบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในตลาดนัดยุทธจักรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเหลียงบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องยุทธจักรย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นอย่าหนี” นักดาบพเนจรยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” นักดาบพเนจรกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในตลาดนัดยุทธจักรยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเหลียงที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่นักดาบพเนจรขยับเข้ามา

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” นักดาบพเนจรหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบWandering Bladeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เหลียงไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เหลียงเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักนักดาบพเนจรออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เหลียงพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นเสียงดาบกระทบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในตลาดนัดยุทธจักร คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง เหลียงเลือกยื่นมือไปหานักดาบพเนจร แม้แค้นเลือดจะยังไม่จบ

ก่อนจากกัน นักดาบพเนจรมองเหลียงอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินป่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของนักดาบพเนจรดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เหลียงกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 22 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเหลียงไม่อาจทำเป็นไม่เห็นนักดาบพเนจรได้อีก