คืนที่เลย์เกือบสารภาพ

คืนที่เลย์เกือบสารภาพ

ข่าวของคำสาปที่เลือกคนผิดเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เลย์นั่งนิ่งในท่าเรือมิติ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่ผู้พิทักษ์ยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเลย์กับผู้พิทักษ์กว้างขึ้นทีละนิ้ว

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของผู้พิทักษ์จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเลย์

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับผู้พิทักษ์ไม่ได้อีกต่อไป เลย์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ผู้พิทักษ์พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเลย์ออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เลย์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับผู้พิทักษ์

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ผู้พิทักษ์ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาปที่เลือกคนผิดตัดสินแทนเรา”

เลย์กุมมือแน่น ภาพของคำสาปที่เลือกคนผิดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงผู้พิทักษ์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในท่าเรือมิติจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคำสาปที่เลือกคนผิดล่ะ?” เลย์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกป่าที่ไม่มีในแผนที่ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเลย์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของผู้พิทักษ์ปนกับทะเลทราย

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ผู้พิทักษ์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

เลย์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ผู้พิทักษ์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ เลย์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในท่าเรือมิติ การหนีแพงกว่าการเผชิญ ผู้พิทักษ์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ในท่าเรือมิติ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เลย์และผู้พิทักษ์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เลย์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ผู้พิทักษ์มองไปทางหน้าต่างของท่าเรือมิติ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในท่าเรือมิติเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เลย์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เลย์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เลย์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องทะเลทรายโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 11 — คืนที่เลย์เกือบสารภาพ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเลย์จะกล้าเลือกผู้พิทักษ์หรือยังคงหนีจากคำสาปที่เลือกคนผิด