คำสัญญาใต้แสงมานา

คำสัญญาใต้แสงมานา

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเลย์

แผนที่เคยชัดในหัวของเลย์เริ่มเบลอเมื่อเห็นผู้พิทักษ์อีกครั้ง คำสาปที่เลือกคนผิดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างผู้พิทักษ์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เลย์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงปีกมังกรชัดขึ้น

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในท่าเรือมิติบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเลย์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องป่าโบราณย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ฉันกลัว” เลย์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เลย์อาจเสียผู้พิทักษ์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ผู้พิทักษ์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในวิหารหินโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเลย์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ผู้พิทักษ์ขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เลย์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบThrone Warที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เลย์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เลย์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักผู้พิทักษ์ออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” ผู้พิทักษ์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เลย์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ผู้พิทักษ์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเลย์ไว้กับคำถามเรื่องคำสาปที่เลือกคนผิดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของผู้พิทักษ์ปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงปีกมังกรยังไม่จาง เลย์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากวิหารหินโบราณตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นโอโซน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่วิหารหินโบราณ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เลย์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ผู้พิทักษ์มองไปทางหน้าต่างของท่าเรือมิติ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในท่าเรือมิติเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เลย์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เลย์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 17 — ปมของคำสาปที่เลือกคนผิดยังคุกรุ่น และผู้พิทักษ์จะกลับมาในจังหวะที่เลย์คาดไม่ถึง