คำสุดท้ายที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่

คำสุดท้ายที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่

อากาศที่ท่าเรือมิติเย็นกว่าที่เลย์จำได้ กลิ่นแสงมานาลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่ผู้พิทักษ์จะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

สายตาแรกชนกันในวิหารหินโบราณ ทำให้เลย์รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ผู้พิทักษ์ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงมานาเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เลย์จึงพูดสั้นลง ขณะที่ผู้พิทักษ์ฟังมากขึ้น

“เลย์… ทำไมถึงเงียบ?” ผู้พิทักษ์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงมานา “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เลย์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับผู้พิทักษ์

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เลย์พยายามยิ้ม “ในท่าเรือมิตินี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เลย์กุมมือแน่น ภาพของคำสาปที่เลือกคนผิดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงผู้พิทักษ์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในท่าเรือมิติจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในท่าเรือมิตินี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้พิทักษ์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

นอกวิหารหินโบราณ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเลย์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของผู้พิทักษ์ปนกับทะเลทราย

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เลย์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเลย์และผู้พิทักษ์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าให้ย้อนกลับ เลย์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในท่าเรือมิติ การหนีแพงกว่าการเผชิญ ผู้พิทักษ์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ก่อนจากกัน ผู้พิทักษ์มองเลย์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงมานาเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 3 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเลย์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้พิทักษ์ได้อีก