คำสัญญาใต้แสงมานา

คำสัญญาใต้แสงมานา

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมิระ

แผนที่เคยชัดในหัวของมิระเริ่มเบลอเมื่อเห็นเจ้าชายเงาอีกครั้ง คำสาปที่เลือกคนผิดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างเจ้าชายเงาดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน มิระเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงปีกมังกรชัดขึ้น

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — กลิ่นแสงมานาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเจ้าชายเงาไม่ได้อีกต่อไป มิระลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ฉันกลัว” มิระสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มิระอาจเสียเจ้าชายเงาไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เจ้าชายเงากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในวิหารหินโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมิระที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าชายเงาขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มิระกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบCursed Bondที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มิระไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่มิระเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าชายเงาออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าชายเงาจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — กลิ่นแสงมานาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าชายเงาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมิระไว้กับคำถามเรื่องคำสาปที่เลือกคนผิดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเจ้าชายเงาปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงปีกมังกรยังไม่จาง มิระสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากวิหารหินโบราณตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงมานา — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่วิหารหินโบราณ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มิระได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เจ้าชายเงามองไปทางหน้าต่างของป่าที่ไม่มีในแผนที่ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในป่าที่ไม่มีในแผนที่เปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเจ้าชายเงาดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา มิระกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 18 — ปมของคำสาปที่เลือกคนผิดยังคุกรุ่น และเจ้าชายเงาจะกลับมาในจังหวะที่มิระคาดไม่ถึง