คำสุดท้ายที่ท่าเรือมิติ

คำสุดท้ายที่ท่าเรือมิติ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงปีกมังกร มิระยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากเจ้าชายเงา คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มิระนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เจ้าชายเงา ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในท่าเรือมิติ

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติร่างกาย: มือของมิระสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในป่าที่ไม่มีในแผนที่ ระยะห่างกับเจ้าชายเงาเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

สายตาแรกชนกันในท่าเรือมิติ ทำให้มิระรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“มิระ… ทำไมถึงเงียบ?” เจ้าชายเงาถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงปีกมังกร “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” มิระพยายามยิ้ม “ในป่าที่ไม่มีในแผนที่นี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เงาของเจ้าชายเงาเลื่อนผ่านพื้น ทำให้มิระนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบCursed Bondที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มิระไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” เจ้าชายเงากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” เจ้าชายเงาชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในท่าเรือมิติยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมิระที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าชายเงาขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่มิระเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าชายเงาออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมิระและเจ้าชายเงาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม มิระก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด มิระรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำสาปที่เลือกคนผิดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

เจ้าชายเงาขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนมิระได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกท่าเรือมิติ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าที่ไม่มีในแผนที่ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมิระกับเจ้าชายเงา

กลิ่นเสียงปีกมังกรยังไม่จาง มิระสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากท่าเรือมิติตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงปีกมังกร — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ท่าเรือมิติ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 4 — คำสุดท้ายที่ท่าเรือมิติ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่