มือที่ปริมยื่นออกไป

มือที่ปริมยื่นออกไป

เงาของเพื่อนสมัยเด็กเลื่อนผ่านพื้น ทำให้ปริมนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น ปริมเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของเพื่อนสมัยเด็ก พร้อมกันในครั้งเดียว

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน ปริมเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงไฟฉายสั่นชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ ปริมจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติร่างกาย: มือของปริมสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในบ้านร้างชานเมือง ระยะห่างกับเพื่อนสมัยเด็กเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“งั้นอย่าหนี” เพื่อนสมัยเด็กยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนสมัยเด็กกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คนรอบข้างในอุโมงค์รถไฟร้างยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงปริมที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนสมัยเด็กขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนสมัยเด็กกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

แนวเรื่องแบบLocked Roomที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ปริมไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่ปริมเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนสมัยเด็กออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” เพื่อนสมัยเด็กชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างปริมกับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ ปริมจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในบ้านร้างชานเมือง คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง ปริมเลือกยื่นมือไปหาเพื่อนสมัยเด็ก แม้ชื่อที่ถูกลบจะยังไม่จบ

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ปริมก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ปริมมองเพื่อนสมัยเด็กแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ไฟดับเหมือนเคย

เพื่อนสมัยเด็กขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนปริมได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 17 — มือที่ปริมยื่นออกไป ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่