บทใหม่ของเก้า

บทใหม่ของเก้า

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียน เก้ายังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากจีจี้ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เก้านับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้จีจี้ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสนามเชียร์

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับจีจี้ไม่ได้อีกต่อไป เก้าลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

จีจี้ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เก้าลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงกริ่งโรงเรียน

“เก้า… ทำไมถึงเงียบ?” จีจี้ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงแดดบ่าย “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” เก้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเก้า

แนวเรื่องแบบFake Relationshipที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เก้ากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จีจี้จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในสนามเชียร์ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จีจี้จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเก้าไว้กับคำถามเรื่องคำโกหกเพื่อปกป้องที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของจีจี้ปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแสงแดดบ่ายยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามเชียร์ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สนามเชียร์ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เก้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่จีจี้มองไปทางหน้าต่างของร้านน้ำใต้หอ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 4 — ปมของคำโกหกเพื่อปกป้องยังคุกรุ่น และจีจี้จะกลับมาในจังหวะที่เก้าคาดไม่ถึง