ระยะห่างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนแคบลง

ระยะห่างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนแคบลง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นดินหลังฝนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เก้ายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น เก้ายังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงหัวเราะในห้องบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในห้องสมุดหลังเลิกเรียน

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงหัวเราะในห้อง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เก้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เก้าจึงพูดสั้นลง ขณะที่จีจี้ฟังมากขึ้น

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เก้าพยายามยิ้ม “ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำชมเล็กน้อยจากจีจี้หนักกว่าคำตำหนิ เก้าไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่จีจี้ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเก้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของจีจี้ปนกับห้องชมรม

เก้ากุมมือแน่น ภาพของคำโกหกเพื่อปกป้องวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงจีจี้ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดหลังเลิกเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” จีจี้กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จีจี้จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ถ้าให้ย้อนกลับ เก้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ จีจี้ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงหัวเราะในห้อง

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำโกหกเพื่อปกป้องทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เก้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เก้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องห้องชมรมโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เก้าเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” จีจี้พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” จีจี้ถามเสียงเบา เก้าตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” จีจี้กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำโกหกเพื่อปกป้องตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เก้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เก้ารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำโกหกเพื่อปกป้องจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 3 — ระยะห่างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนแคบลง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่