แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

แผนที่เคยชัดในหัวของเก้าเริ่มเบลอเมื่อเห็นจีจี้อีกครั้ง คำโกหกเพื่อปกป้องไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เก้าจึงพูดสั้นลง ขณะที่จีจี้ฟังมากขึ้น

เงาของจีจี้เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เก้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจีจี้ทาบยาวบนพื้น เก้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“ฉันกลัว” เก้าสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เก้าอาจเสียจีจี้ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” จีจี้กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบFake Relationshipที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในสนามเชียร์ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” จีจี้กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” จีจี้ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำโกหกเพื่อปกป้องทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เก้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เก้ามองจีจี้แล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้เพื่อนสนิทเหมือนเคย

จีจี้ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเก้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสนามเชียร์ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องสมุดหลังเลิกเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเก้ากับจีจี้

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามเชียร์ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงหัวเราะในห้อง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สนามเชียร์ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 7 — แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่