คำขอโทษที่มาช้า

คำขอโทษที่มาช้า

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น เบลล์เห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของฟ้า พร้อมกันในครั้งเดียว

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เงาของฟ้าเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เบลล์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติร่างกาย: มือของเบลล์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่เก่าในซอย ระยะห่างกับฟ้าเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“งั้นอย่าหนี” ฟ้ายื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เบลล์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับฟ้า

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ฟ้ากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เบลล์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในคาเฟ่เก่าในซอยนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ฟ้าหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

คนรอบข้างในสวนดอกไม้หลังคณะยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเบลล์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ฟ้าตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ในคาเฟ่เก่าในซอย คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง เบลล์เลือกยื่นมือไปหาฟ้า แม้คำนิยามของมิตรภาพจะยังไม่จบ

ความกลัวยังอยู่ แต่เบลล์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน ฟ้ามองเบลล์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในคาเฟ่เก่าในซอยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของฟ้าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เบลล์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 19 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเบลล์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นฟ้าได้อีก