เศษซากของที่ไม่มีใครรู้

เศษซากของที่ไม่มีใครรู้

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้ว เบลล์ยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากฟ้า คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เบลล์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ฟ้า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสวนดอกไม้หลังคณะ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของเบลล์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่เก่าในซอย ระยะห่างกับฟ้าเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

ฟ้าไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เบลล์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงช้อนกระทบแก้ว

“เบลล์… ทำไมถึงเงียบ?” ฟ้าถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงช้อนกระทบแก้ว “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” เบลล์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเบลล์

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เบลล์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เบลล์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” ฟ้าชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในสวนดอกไม้หลังคณะยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเบลล์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เบลล์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

เบลล์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ฟ้าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเบลล์ไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของมิตรภาพที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของฟ้าปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 3 — ปมของคำนิยามของมิตรภาพยังคุกรุ่น และฟ้าจะกลับมาในจังหวะที่เบลล์คาดไม่ถึง