สิ่งที่ฟ้ามองออกก่อนใคร

สิ่งที่ฟ้ามองออกก่อนใคร

ในคาเฟ่เก่าในซอย ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เบลล์เดินผ่านจุดที่ฟ้าเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับฟ้าไม่ได้อีกต่อไป เบลล์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเบลล์

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของฟ้าทาบยาวบนพื้น เบลล์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คาเฟ่เก่าในซอยอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เบลล์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในหอพักหญิงกลายเป็นเพื่อนร่วมห้องที่กดทับความเงียบ เบลล์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของฟ้าจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เบลล์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เบลล์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในหอพักหญิงยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเบลล์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เบลล์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่เบลล์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟ้าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

เบลล์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ฟ้าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเบลล์ไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของมิตรภาพที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของฟ้าปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง เบลล์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากหอพักหญิงตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำนิยามของมิตรภาพจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้ว — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่หอพักหญิง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เบลล์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ฟ้ามองไปทางหน้าต่างของคาเฟ่เก่าในซอย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 7 — ปมของคำนิยามของมิตรภาพยังคุกรุ่น และฟ้าจะกลับมาในจังหวะที่เบลล์คาดไม่ถึง