ทางตันที่คาเฟ่เก่าในซอย

ทางตันที่คาเฟ่เก่าในซอย

ประตูสวนดอกไม้หลังคณะเปิดออกก่อนที่แพรวจะพร้อม ปริมยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความกลัวที่จะถูกมองเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ แพรวนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ปริม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสวนดอกไม้หลังคณะ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สวนดอกไม้หลังคณะทำให้ใบหน้าของปริมชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับปริมไม่ได้อีกต่อไป แพรวลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างแพรวกับปริมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ปริมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแพรวออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ปริมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเรา”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แพรวรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของแพรวมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดชั้นสอง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปริมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แพรวกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ปริมจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของแพรว แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สวนดอกไม้หลังคณะทำให้ใบหน้าของปริมชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแพรว คืนนี้ชัดเจนว่าปริมไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปริมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแพรวไว้กับคำถามเรื่องความกลัวที่จะถูกมองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของปริมปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่แพรวจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แพรวนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเธอคนนั้นโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

แพรวเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ปริมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ปริมถามเสียงเบา แพรวตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 12 — ปมของความกลัวที่จะถูกมองยังคุกรุ่น และปริมจะกลับมาในจังหวะที่แพรวคาดไม่ถึง