คาเฟ่ของเพื่อนร่วมห้อง

คาเฟ่ของเพื่อนร่วมห้อง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นชาดอกไม้กับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แพรวยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ฝนเพิ่งหยุดที่สวนดอกไม้หลังคณะ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน แพรวยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของปริมข้ามมาจากอีกฟาก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สวนดอกไม้หลังคณะทำให้ใบหน้าของปริมชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“แพรว… ทำไมถึงเงียบ?” ปริมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงเย็นบนโต๊ะ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติร่างกาย: มือของแพรวสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องสมุดชั้นสอง ระยะห่างกับปริมเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันไม่ได้หนี” แพรวตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ปริมไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้แพรวลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นชาดอกไม้

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แพรวรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของแพรว แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของแพรวมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดชั้นสอง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปริมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

“แล้วความกลัวที่จะถูกมองล่ะ?” แพรวถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ปริมตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแพรว คืนนี้ชัดเจนว่าปริมไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สวนดอกไม้หลังคณะทำให้ใบหน้าของปริมชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปริมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องสมุดชั้นสอง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แพรวและปริมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ปริมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแพรวได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 3 — คาเฟ่ของเพื่อนร่วมห้อง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแพรวจะกล้าเลือกปริมหรือยังคงหนีจากความกลัวที่จะถูกมอง